دوباره پایم را بر علف ها می گزارم

        دوباره می رقصم
                                و دوباره تو را خواهم دید
                                                                تو را خواهم یافت 

ابرا
ابرای تهران
ببارین
تهران دلش گرفتس ببارین
تهرانو تنهاش نزارین

ابرا
ابرای تهران
ببارین ببارین
تهران پر غصه س
ببارین

و روی دیوارها
سایه ها، خیره به ما

عشق یه بازیه
و زندگی

و ما در جستجوی فرصتی
برای این که بهترین بازی خود را بازی کنیم
برای این که به خود ثابت کنیم
عمر صرف شده بیهوده نیست

......................................................................................................................................
آرام در گوشه ای نشسته ام ، سرشار از احساسی که انگار مثل یک دیوار نامرئی به دور من کشیده شده. صدای خرخر مداد روی کاغذ قلقلک وسوسه انگیزی توی دلم ایجاد می کنه.

اردشیر را می بینم ، چه تهی ... از غم و شادی . انگار که پوستش نازک شده و می بینی که درونش هیچی نیست ، خالیه

اردشیر را می بینم
چه بی وزن
چه تهی
چه رها
چه خالی
چه ساکن
چه سبک
چه گنگ
چه پوچ

تشنه ام
یک جرعه زندگی به من بده

یک روز بارانی همه چیز را خواهد شست
رنگ ها در هم می آمیزند
تا من و تو در آن گم شویم
و شب چیزی نمی ماند
به جز سبکی طراوت خنک سنگ ها

دلم کوچک شد برای این خانه کوچک

سلام دوست دور من
دوستی که که شب روز را با هم می گذراندیم ، دوستی که با هم بزرگ شدیم ،دوستی که با هم مدرسه رفتیم و سیگاری شدیم ، دوستی که با هم از مدرسه فرار کردیم و عاشق شدیم. دوستی که با هم زندگی کردیم و بزرگ شدیم ، دوستی که با هم طعم بزرگ شدن را چشیدیم ، دوستی که با هم برای زندگی به دنبال معنی گشتیم و پینک فلوید و الوی گوش دادیم...
ببین چطور مسیر زندگی ما رو از هم جدا کرده ، ببین که تو کجایی و من کجا ... که با این که هر دو با هم توی این شهر زندگی می کنیم این همه وقت از هم بی خبریم ... اون موقع که روز و شب با هم بودیم فکرش را می کردی که یه روز تا این حد از هم جدا شیم ؟
ولی توی زندگی چیزی هست که نه زمان و نه فاصله و نه هیچ چیز دیگری نمی تونه از بین ببرتش یا کم رنگش کنه...

دلم برات تنگ شده رفیق
خیلی تنگ شده

این جا خانه کوچکی خواهد بود
تا در گرما سایه ای داشته باشد و خنکای نسیمی
در هیاهو  آغوشی باشد از عمق سکوت
و در زمستان مامنی گرم
برای هر روح سرما زده ی سرگردانی

باد او را می خواند
به دیاری دیگر 
به دیاری دور

پسرک دل به باد سپرده بود